36 numer GENERACJI pod choinkę!

Redakcja Magazynu Środowisk Osób Starszych GENERACJA, ma przyjemność  jeszcze przed Świętami, przekazać w Państwa ręce najświeższy numer naszego wydawnictwa.

Wewnątrz numeru prezentujemy Państwu laureatów kolejnej edycji Warmińsko-Mazurskiego Konkursu na Aktywnego Seniora/Seniorkę i Najlepszą Inicjatywę Seniorską „POTRZEBNI”. To ludzie, którzy zmieniają na lepsze rzeczywistość wokół siebie. Warto ich poznać.
W ramach cyklu prezentującego ciekawe i przyjazne placówki jest też i kolejny Środowiskowy Dom Samopomocy, tym razem z Ostródy.
Sporo uwagi poświęciliśmy kulturze. Znajdą więc Państwo i informacje nt. bieżących ofert, i ciekawe rozmowy, i informacje nt. uczestnictwa w kulturze. Polecamy też lekturę poruszających prac poświęconych nadziei, nagrodzonych w kolejnym konkursie „O Laur Generacji”.
Jak zwykle jest też trochę mody i trochę podróży.
Z poważnych tematów prezentujemy Państwu szczyptę informacji nt. przepisów prawnych, dotyczących środowiska seniorskiego. Podejmujemy
temat wykluczenia komunikacyjnego, tak bardzo wpływającego na życie wielu mieszkańców regionu. Jak zwykle prezentujemy informacje od rzeczników praw osób starszych. Skorzystaliśmy też z okazji goszczenia na gali ogólnopolskiego konkursu „Twarze ubóstwa” i porozmawialiśmy z jednym z laureatów konkursu, Zbigniewem Borkiem z „Polityki”.

36 NUMER GENERACJI DO POBRANIA TUTAJ Generacja 36 epub

Znamy zwycięzców konkursu literackiego!

Magazyn „Generacja”, którego wydawcą jest Federacja Organizacji Socjalnych Województwa Warmińsko-Mazurskiego FOSa, rozstrzygnął konkurs „O Laur Generacji” na najlepszą opowieść/wspomnienie pod wspólnym hasłem „Nadzieja”. Kapituła w składzie: Bartłomiej Głuszak, prezes Federacji FOSa, Stanisław Brzozowski – Rzecznik Praw Osób Starszych, Urszula Maciąg – kierowniczka promocji Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Olsztynie oraz Helena Piotrowska – laureatka ubiegłorocznej edycji konkursu oraz Zuzanna Dobrucka – pisarka, i redaktorka „Generacji” – Katarzyna Janków-Mazurkiewicz, miał trudne zadanie, by wyłonić zwycięskie prace. Po burzliwych naradach ostatecznie zdecydowano o przyznaniu dwóch pierwszych nagród ex equo. Pierwsze miejsce i publikację w czasopiśmie „Generacja” przyznano Bożenie Pawłowskiej za wiersz „Z nadzieją na długie życie wspomnień” oraz za opowiadanie „Nadzieja” Krystyny Sztramskiej. Drugie miejsce kapituła przyznała Januszowi Mazurkiewiczowi za opowiadanie „O czym jest nadzieja?”. Trzecie miejsce jury przyznało Janinie Wiszniewskiej za pracę „Moja warunkowa nadzieja”. Wyróżnienie otrzymała Janina Zienkiewicz za pracę „Nadzieja jest wszystkim”.

 

Krystyna Sztramska

Nadzieja

 

Wstała wcześnie. Stanęła przy oknie. Wiosna w tym roku spóźniała się, kalendarz pokazywał datę dwunastego kwietnia, a w parku wciąż jeszcze leżały zwały śniegu. Nagle odezwał się telefon. Włączyła tryb głośnomówiący.

– Będziesz babcią! – głos córki zabrzmiał nagle jak wystrzał armatni. Pogubiła myśli. Palce na telefonie zadrżały. Będzie babcią! Boże! Będzie babcią! Czekała na tę wiadomość od wielu miesięcy.

– Dzwonili z Ośrodka Adopcyjnego! Czeka na nas dziewczynka. Ma już przeszło dwa miesiące. W poniedziałek jedziemy ją zobaczyć!

Serce się rozrasta od takich słów. Klatka piersiowa robi się zbyt ciasna. Łzy ciekną ciurkiem, jakby nagle w oczach puścił zawór bezpieczeństwa.

– Powinnaś się cieszyć! – mąż podszedł do niej cicho jak kot.

Położyła głowę na jego ramieniu, rozpłakała się na dobre.

– To łzy szczęścia! – odpowiedziała. – Nadzieja, którą się karmię od kilku lat w końcu się spełni! Nasza córka będzie mamą!

– Chcesz do niej pojechać? – zapytał, choć znał już odpowiedź.

W pośpiechu chwyciła z wieszaka torebkę. Dobrze, że ma czas ochłonąć, że drzwi, że schody, że droga, że mijani po drodze ludzie…

Córka siedziała za swoim biurkiem z twarzą spuchniętą od płaczu. Na jej widok wstała. Ogarnęła ją swoimi ramionami, jakby była małym dzieckiem potrzebującym opieki. Już dobrze, jest blisko, wszystko wie, wszystko rozumie. Jest tak samo szczęśliwa jak ona. Już kocha to dziecko, którego jeszcze nie zna. Słyszy jego kwilenie, czuje jego niemowlęcy zapach. Dotyka jego małych rączek, nóżek, głaszcze jego maleńką główkę.

– Mów, co oni ci powiedzieli, jaka ona jest, jak wygląda, ile waży?

– Nic nie pamiętam, tylko tyle, że Maleńka czeka na nas! – i znów wybuch płaczu i uściski, jakby całe nagromadzone w ich sercu emocje nie umiały wypłynąć w inny sposób.

– To nic, wszystkiego się dowiemy, wszystko się wyjaśni! – pogłaskała córkę  po włosach, jak małą dziewczynkę. Gdyby miała więcej siły uniosłaby ją do góry i okręciła wokół siebie.

– Myślałaś o tym jak dacie jej na imię?

– Może Nadzieja? Tak długo czekaliśmy na dziecko, tyle mieliśmy wizyt u lekarzy, prób zajścia w ciąże, poronień, modlitw i jednocześnie  tak dużo wiary i nadziei, że Bóg to wszystko jakoś ułoży, że  pomoże!

– I pomógł, On wszystko może!

Roześmiały się przez łzy, jak dwie oszalałe ze szczęścia wariatki.

I z tym uśmiechem wróciła do samochodu.

– I jak? – zapytał mąż.

– Jest silna, da radę…

Dalsze słowa ugrzęzły jej w gardle, ale serce stało się lekkie, jakby nagle ktoś przypiął do niego parę skrzydeł. Spojrzała na ulicę, na jadące samochody, ludzi, domy, na siedzącego za kierownicą męża. Niby wszystko było takie samo jak godzinę wcześniej, a jednak zupełnie inne. Ludzie uśmiechali się do siebie, jakiś kot przebiegł im przed maską auta z wesołym miauczeniem, mały chłopiec turlał po ziemi śnieżną kulę, dziewczynka w czapce z pomponem kręciła tęczowym parasolem. Nawet słońce wyszło zza chmur i jasnym uśmiechem przegoniło chmury. Samochód sunął jezdnią, a jej serce śpiewało: „Nadzieja!, Nadzieja!, nasza wnuczka Nadzieja!”

Ech, co za wspaniała muzyka, co za słoneczność w sercu! Będzie babcią Nadziei!  I to nie jakąś zwykłą babcią, ale najlepszą babcią na świecie!

 

 

 

Bożena Pawłowska

Z nadzieją na długie życie wspomnień

 

Tak wiele wspomnień ukrytych w pamięci

we mnie się odzywa.

Gdy stoję na progu rodzinnego domu

dzieciństwo odzywa.

Schody – dzisiaj nowe i duże-

wtedy dwustopniowe chyba,

nierówne, kamienne i niezbyt stabilne.

Lecz mnie to nie przeszkadza.

Stojąc tak, pamiętam Tatusia, który się przechadza

po podwórku, po sadzie

i jak wiśnie zrywa, jak do czapki je wkłada

  • Takie już dojrzałe, jedz!

do mnie powiada.

Pamiętam także Mamusi krzątanie,

jak przy ładnej pogodzie robi duże pranie.

Z najwyższego stopnia widok dokładniejszy;

coraz mniej Mamusi,

a sznur z praniem pełniejszy.

 

Tak wiele obrazów ukrytych w pamięci

przede mną się odkrywa.

Gdy stoję na progu rodzinnego domu,

młodzieńczość odżywa.

Próg wąski, wydeptany,

lecz to mi nie przeszkadza.

Wpatruję się w dąb rozłożysty,

jak żołędzie zrzuca,

jak cień liści na głowie mi kładzie

i zachwyca niejednego, który drogą idzie.

Obraz drogi – jasna wstęga za zakrętem ginie,

nieopodal wartki strumień w niewielkiej dolinie.

Za strumieniem las,

a raczej lasek – bo tak go nazywam.

Widok smukłych brzóz i tęgich dębów

w pamięci przyzywam.

Widzę, jak zrywam zawilce pachnące

nad brzegiem strumyka zwrócone ku słońcu.

Coraz  bardziej w lewo wzrokiem mym podążam,

obraz szkoły widzę.

Szkoła blisko domu.

Zamykam oczy, po klasach wędruję…

bardzo chcę tu zostać, a wręcz tego żądam!

Lecz nijak się mają te moje żądania

do upływu czasu i do przemijania.

 

Jednak jest we mnie nadzieja

na długie życie wspomnień

i na to, że będzie za mną do końca.

Wyróżnienie AMICUS BONUS dla FOSY

Federacja Organizacji Socjalnych Województwa Warmińsko-Mazurskiego FOSa otrzymała wyróżnienie w trakcie gali AMICUS BONUS. To wyróżnienie napawa nas dumą i wypełnia wdzięcznością. To zasługa całego zespołu i ludzi wokół nas! Dziękujemy.

– W społecznościach, regionach, są m.in. przedstawiciele organizacji pozarządowych są blisko ludzi, którzy potrzebują pomocy – mówi Piotr Opaczewski, wojewoda warmińsko-mazurski. – W organizacjach pozarządowych działa wolontariat, do którego zgłaszają się ludzie, którzy nie oczekując żadnego wynagrodzenia pomagają ludziom potrzebującym wsparcia. Amicus Bonus to ogromne podziękowanie wszystkim, którzy pracują na rzecz lokalnych społeczności. Zawsze podkreślam też, że by pomagać innym, trzeba być po prostu dobrym człowiekiem.

Nagrodę AMICUS BONUS ustanowił w 2007 roku Wojewoda Warmińsko-Mazurski. Od tamtej pory, każdego roku, nagrody i wyróżnienia przyznawane są pracownikom pomocy społecznej, samorządowcom oraz najbardziej aktywnym organizacjom pozarządowym z województwa warmińsko-mazurskiego.

Wśród wyróżnionych osób znalazł się Piotr Baczewski, prezes Stowarzyszenie  “Jesteśmy Razem” / Centrum Barka, naszej organizacji członkowskiej, otrzymał statuetkę AMICUS BONUS w kategorii indywidualnej. Gratulujemy wszystkim nagrodzonym i wyróżnionym!

W roku 2023 Statuetkami AMICUS BONUS uhonorowani zostali:

W kategorii indywidualnej:

Piotr Baczewski – Prezes  Stowarzyszenia na Rzecz Osób Niepełnosprawnych i Profilaktyki Zdrowia „Jesteśmy Razem” w Górowie Iławeckim    za wieloletnią działalność  na rzecz osób najbardziej potrzebujących, w tym w szczególności osób z niepełnosprawnościami, twórcze reagowanie na pojawiające się potrzeby społeczne, empatię oraz stwarzanie atmosfery przyjaźni i poszanowania

W kategorii zespołowej:

Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie  w Kętrzynie – za działania na rzecz dzieci, młodzieży oraz rodzin najbardziej potrzebujących, budowanie w powiecie kętrzyńskim systemu wsparcia osób zagrożonych marginalizacją i wykluczeniem społecznym, a także działalność animacyjną na rzecz środowiska lokalnego.

Medale oraz  listy gratulacyjne otrzymali:

Klub „Senior+” w Złotowie – za  podejmowane działania i przedsięwzięcia edukacyjne, prozdrowotne, artystyczne, kulturalne, integrujące nie tylko środowisko seniorów, ale również społeczność lokalną;

Federacja Organizacji Socjalnych Województwa Warmińsko-Mazurskiego FOSa w Olsztynie – za realizowanie przez Federację wielu projektów i przedsięwzięć mających na celu wsparcie i rozwój szeregu organizacji i społeczności, a także działania na rzecz Uchodźców z Ukrainy;

Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Ełku – za działania na rzecz osób wymagających wsparcia, znajdujących się w trudnej sytuacji oraz narażonych na wykluczenie społeczne;

Marta Żelazna – dyrektor Domu Pomocy Społecznej w Kętrzynie – za realizowane działania na rzecz osób przewlekle somatycznie chorych, rozwój form wsparcia dedykowany tym osobom, w tym wdrażanie projektu „Opieki Wytchnieniowej”;

Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Zalewie – za podejmowane liczne inicjatywy, a w szczególności organizację otwartego wydarzenia pod nazwą Mały Festiwal Filmowy „Integracja Ty i Ja”;

Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Lelkowie – za podejmowane działania na rzecz mieszkańców gminy Lelkowo mające na celu integrację  i aktywizację środowiska w rozwiazywaniu problemów społecznych;

Wioletta Tańska – specjalista pracy socjalnej w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w Janowie – za wieloletnią pracę, poświęcenie, zaangażowanie i gotowość niesienia pomocy osobom potrzebującym;

Małgorzata Dziawer – dyrektor Środowiskowego Domu Samopomocy w Giżycku – za wieloletnią pracę na rzecz osób wymagających wsparcia, znajdujących się w trudnej sytuacji oraz narażonych na wykluczenie społeczne;

Środowiskowy  Dom Samopomocy w Żelaznej Górze – za  organizację wielu imprez i przedsięwzięć mających na celu aktywizację i integrację osób z niepełnosprawnościami ze społecznością lokalną;

siostra Ignacja Skowronek – była dyrektor Środowiskowego Domu Samopomocy „Tęczowy Dom” w Ełkuza wieloletnią pracę w niesienie pomocy dzieciom i młodzieży niepełnosprawnej intelektualnie i ich rodzinom;

Ewa Karpowicz  – była prowadząca Rodzinny Dom Dziecka nr 2 w Olsztynie z siedzibą w Dywitach – za zaangażowanie w działania na rzecz dzieci potrzebujących szczególnej  ochrony i pomocy ze strony dorosłych.